Beed News: मुलीच्या शाळेची फी भरण्यासाठी साडी नेसून धावली; चप्पल फेकून अनवाणी मॅरेथॉन जिंकली, रमाबाई रणवीर ठरल्या प्रेरणादायी

मुलीच्या शाळेची फी भरायची आहे, एवढाच एक विचार मनात ठेवून एका 47 वर्षीय महिलेने अक्षरशः जीवाच्या आकांताने धावत मॅरेथॉन जिंकली. अंगावर साधी साडी, पायात चप्पल आणि कोणताही स्पोर्ट्स ड्रेस किंवा शूज नसतानाही त्यांनी तरुण स्पर्धकांना मागे टाकत शर्यतीत पहिला क्रमांक पटकावला. बीड जिल्ह्यातील अंबाजोगाई येथील रमाबाई रणवीर यांच्या या जिद्दीची आणि संघर्षाची सध्या जोरदार चर्चा होत आहे.

मुलीच्या शिक्षणासाठी लागणारी फी भरायची, या एका ध्येयाने रमाबाई यांनी मॅरेथॉनमध्ये सहभाग घेतला. स्पर्धा सुरू झाल्यानंतर काही अंतरावर त्यांच्या पायातील एक चप्पल निसटली. मात्र, त्यासाठी थांबण्याऐवजी त्यांनी दुसरी चप्पलही काढून फेकून दिली आणि अनवाणी पायांनी धावायला सुरुवात केली. रस्त्यातील दगड-गोटे, सकाळची थंडी आणि अनवाणी पायांची पर्वा न करता त्यांनी आपला वेग कायम ठेवला. अखेर त्यांनी मॅरेथॉनमध्ये पहिला क्रमांक मिळवत सर्वांनाच आश्चर्याचा धक्का दिला.

अंबाजोगाईत अमृत मॅरेथॉनचे आयोजन

बीड जिल्ह्यातील अंबाजोगाई येथे भारतीय शिक्षण प्रसारक संस्थेच्या खोलेश्वर शैक्षणिक संकुलाच्या अमृत महोत्सवानिमित्त **‘अमृत मॅरेथॉन’**चे आयोजन करण्यात आले होते. छत्रपती शिवाजी महाराज चौक ते भाग्यनगर चौक असा या मॅरेथॉनचा मार्ग होता.

या स्पर्धेत तरुण-तरुणींसह विविध वयोगटातील नागरिकांनी मोठ्या उत्साहाने सहभाग घेतला. स्पर्धेसाठी अनेक स्पर्धक पूर्ण तयारीनिशी आले होते. काहींनी ट्रॅकसूट घातले होते, तर अनेकांच्या पायात धावण्यासाठी विशेष स्पोर्ट्स शूज होते.

मात्र, या सर्वांपेक्षा रमाबाई रणवीर यांची परिस्थिती वेगळी होती. त्या साधी साडी नेसून आणि पायात चप्पल घालून स्पर्धेच्या ठिकाणी पोहोचल्या होत्या. त्यांच्याकडे महागडे धावण्याचे साहित्य नव्हते. मात्र, त्यांच्या मनात जिंकण्याची प्रचंड इच्छाशक्ती होती.

मुलीची फी भरण्यासाठी मॅरेथॉनमध्ये सहभागी

रमाबाई यांच्यासमोर मॅरेथॉन जिंकण्यामागे एक वेगळेच कारण होते. बक्षिसाच्या रकमेतून आपल्या मुलीच्या शाळेची फी भरायची, हा त्यांचा निर्धार होता.

त्यामुळे स्पर्धेत सहभागी झाल्यानंतर त्यांचे संपूर्ण लक्ष केवळ धावण्यावर होते. इतर स्पर्धकांप्रमाणे त्यांच्याकडे तयारीचे साहित्य नसले, तरी परिस्थितीशी दोन हात करण्याची सवय आणि मुलीच्या भविष्यासाठी काहीतरी करण्याची जिद्द त्यांच्या मनात होती.

मॅरेथॉन सुरू होताच त्यांनी सुरुवातीपासूनच वेगाने धावायला सुरुवात केली. त्यांच्यासोबत धावणाऱ्या अनेकांना कदाचित त्या इतक्या पुढे जातील, अशी अपेक्षाही नसावी. मात्र, रमाबाई यांचा निर्धार त्यांना पुढे नेत होता.

चप्पल सटकली अन् त्यांनी अनवाणी धाव घेतली

मॅरेथॉनच्या काही अंतरावर धावत असताना रमाबाई यांच्या पायातील चप्पल सटकू लागली. चप्पल सांभाळत धावल्यास वेग कमी होणार, हे त्यांच्या लक्षात आले. त्यामुळे त्यांनी क्षणाचाही विलंब न करता एक चप्पल काढून फेकून दिली.

त्यानंतर त्यांनी पायातील दुसरी चप्पलही काढली आणि ती हातात घेतली. पुढचा संपूर्ण रस्ता त्यांनी अनवाणी पायांनी पार करण्याचा निर्णय घेतला.

सकाळची थंडी, रस्त्यावरचे दगड-गोटे आणि अनवाणी पायांना होणारा त्रास यापैकी कशाचीही त्यांनी पर्वा केली नाही. साडीचा पदर खोचला, साडी सावरली आणि पुन्हा पूर्ण ताकदीने त्या धावू लागल्या.

त्यांच्या डोळ्यासमोर एकच लक्ष्य होते—मॅरेथॉनमध्ये पहिलं यायचं आणि बक्षिसाची रक्कम मिळवायची.

तरुण स्पर्धकांना मागे टाकत पटकावला पहिला क्रमांक

रमाबाई यांनी जिद्दीने आणि सातत्याने धावत अखेर शर्यत पूर्ण केली. विशेष म्हणजे त्यांनी मॅरेथॉनमध्ये पहिला क्रमांक मिळवला.

त्यांच्या या विजयामुळे त्यांना 3 हजार रुपयांचे बक्षीस मिळाले. ही रक्कम आपल्या मुलीच्या शाळेच्या फी भरण्यासाठी वापरणार असल्याचे त्यांनी सांगितले.

बक्षिसाची रक्कम मोठी नसली, तरी त्यामागची भावना आणि संघर्ष मोठा आहे. मुलीच्या शिक्षणासाठी आईने स्वतःच्या शारीरिक क्षमतेची कसोटी पाहत मॅरेथॉन जिंकली. त्यामुळे रमाबाई यांचा हा विजय केवळ एका शर्यतीचा विजय राहिलेला नाही, तर तो आईच्या जिद्दीचा आणि मुलीच्या भविष्यासाठीच्या संघर्षाचा विजय ठरला आहे.

सुरुवातीला कुणालाच वाटले नव्हते त्या जिंकतील

रमाबाई जेव्हा स्पर्धेच्या ठिकाणी पोहोचल्या, तेव्हा त्यांचा साधा पेहराव पाहून त्या मॅरेथॉनमध्ये जिंकतील, असे कदाचित कोणालाही वाटले नसेल. इतर स्पर्धकांकडे धावण्यासाठी आवश्यक साहित्य होते. रमाबाई मात्र साडी आणि चप्पल अशा साध्या वेशात स्पर्धेत सहभागी झाल्या.

मात्र, स्पर्धा सुरू झाल्यानंतर चित्र पूर्णपणे बदलले. त्यांच्या वेगाने आणि जिद्दीने उपस्थितांचे लक्ष वेधून घेतले. चप्पल निघून गेल्यानंतरही त्यांनी धावणे थांबवले नाही. उलट अनवाणी पायांनी त्यांनी आपला वेग आणखी वाढवला.

अखेर त्यांनी अंतिम रेषा सर्वात आधी पार केली.

रमाबाईंच्या विजयाने उपस्थित झाले भावूक

रमाबाई मॅरेथॉन जिंकल्यानंतर त्यांच्या संघर्षाची आणि मुलीच्या फी भरण्यासाठी त्या स्पर्धेत उतरल्याची माहिती उपस्थितांना समजली. त्यानंतर वातावरण भावूक झाले.

मुलीच्या शिक्षणासाठी आईने केलेली ही धडपड पाहून अनेकांच्या डोळ्यांत अश्रू तरळले. उपस्थितांनी उभे राहून टाळ्यांचा कडकडाट करत रमाबाईंचे अभिनंदन केले.

त्यांच्या विजयाने एका महत्त्वाच्या गोष्टीकडे लक्ष वेधले—जिंकण्यासाठी नेहमीच महागडे शूज, ट्रॅकसूट किंवा मोठी साधनसामग्री लागतेच असे नाही; ध्येय स्पष्ट असेल आणि मनात जिद्द असेल, तर प्रतिकूल परिस्थितीतही माणूस आपल्या क्षमतेपलीकडे जाऊन यश मिळवू शकतो.

रमाबाई रणवीर यांची ही कहाणी आता अंबाजोगाईपुरती मर्यादित राहिलेली नाही. मुलीच्या शिक्षणासाठी त्यांनी घेतलेली मेहनत, चप्पल सोडून अनवाणी केलेली धाव आणि अखेर मिळवलेला विजय अनेकांसाठी प्रेरणादायी ठरत आहे. आईच्या मायेने, संघर्षाने आणि जिद्दीने जिंकलेली ही मॅरेथॉन सध्या सर्वांच्याच कौतुकाचा विषय ठरली आहे.